NATASJA EXEL

foto-roodkapje

Alles daartussenin




Nieuw bij deze blog?

Breng me naar het begin

Voor jou die dit leest schrijf ik elke week een nieuwe blogpost. Over dingen die gebeuren in mijn dagelijks leven dat waarschijnlijk net als het jouwe is, maar ook over dingen die zich in de schemerzone bevinden, een plek die waarschijnlijk niet hetzelfde als die van jou.
 Als je mijn hand pakt en niet loslaat zodra het donker wordt dan laat ik je de mijne zien.

Ik schrijf (humoristische, absurde, magische, spannende en enge) verhalen zoals het vervolgverhaal Overbuurmeisje, of hoe ik altijd al een hond had gewild en toen een hellehond kado kreeg. Een verhaal dat vooralsnog in vele genres valt en gaat over vampiers, eenzaamheid, dekbedjassen, magie, moord, verlies, overleven en een hond.
 Maar ook blogposts waarvan sommige waar zijn en sommige bijna, over uiteenlopende dagelijkse, culturele, vaktechnische of filosofische onderwerpen.




Afleveringen



18/1/2022

overbuurmeisje (12): regels

Ik was vergeten of andere mensen ook de vampier zien die jij ziet, want zo niet, dan zouden de medestraatbewoners als ze naar buiten keken, mij daar in mijn eentje zien staan. Midden op straat. In het donker.

17/1/2022

overbuurmeisje (11): onderzoek

Ik had dus een afspraak. En als ik het goed begrepen had, wel direct. Op zich wel goed, want ik ben beter in proactieve rudimentaire reacties als ik voor het blok gezet wordt.

16/1/2022

overbuurmeisje (10): test

Na een tijdje naar elkaar gekeken te hebben begon ik stijve knieën te krijgen. De ramen in mijn huiskamer zijn nogal laag en enkel glas. Ik las een keer ‘…zit je weg te waaien achter je monumentale ramen…’ . Hahaha, tuurlijk, dacht ik.

16/1/2022

overbuurmeisje (9): eenzaam

Helemaal aangekleed in echte kleren, sta ik in de keuken naar een pan te kijken die mijn broccoli aan het stomen is. Beide dingen geven blijk van een, onverwachte, enorme sprong voorwaarts. ‘That’s one small step for a normal person, one giant leap for me!’

14/1/2022

overbuurmeisje (8): barst

Na het douchen ben ik niet alleen heel erg schoon, maar ook verschrikkelijk moe. De afgelopen dagen hebben me uitgeput, zowel mentaal als fysiek, en ik slof op mijn wenkbrauwen naar het bed.

13/1/2022

overbuurmeisje (7): spiegelbeeld

Stokstijf blijf ik staan als ik vanuit mijn rechter ooghoek zie wat ik zie. Heel langzaam draai ik mijn hoofd zodat mijn linkeroog het ook ziet.

12/1/2022

overbuurmeisje (6): televisie

Als ik op de bank plof, springt de televisie aan. In beeld verschijnt Rudolf, die, omringt door repen chocola en pakken slagroom, (alweer) in een grote beslagkom staat te roeren.

11/1/2022

overbuurmeisje (5): gespannen

Je whatsappje kwam binnen en ik las het minstens drieënzestig keer. ‘Gaat het goed met je?’ en dan zo’n gele ‘smiley’ (zoals ze vroeger heetten) die knipoogt. Beide elementen van dat bericht verwarden me.

10/1/2022

overbuurmeisje (4): water

Ja, M., daar ben ik weer! Vandaag was namelijk een enerverende dag.Ik heb nog steeds niets van je gehoord, maar ik herinnerde ineens dat je iets over wintersport had gezegd op IG...

9/1/2022

overbuurmeisje (3): onopvallend

Omdat ik nog niets van je gehoord heb en echt, ik heb alles gecheckt: whatsapp, mail, Gmail, Instagram, twitter, ik dacht er zelfs aan dat je misschien iets bij de post had gedaan, maar niets.

8/1/2022

overbuurmeisje (2): de gordijnen

Ik stuur je deze mail, want ik weet niet zeker wat er gaat gebeuren. Nee, ik moet eerlijk zijn, dat is een understatement. Ik moet zeggen: ik weet niet zeker of mijn leven in gevaar is.

1/11/2021

overbuurmeisje (1): proloog

Nu alles achter de rug is en ik weer gewoon elke vrijdagochtend met een karretje in de rij voor de kassa bij de Jumbo sta en de inhoud van de wagen normale dingen bevat als broccoli, bananen, desem spelt broodjes...