NATASJA EXEL



overbuurmeisje (6): televisie

Bericht 5. — uit notitieboek, 12-01-2022



Als ik op de bank plof, springt de televisie aan. In beeld verschijnt Rudolf, die, omringt door repen chocola en pakken slagroom, (alweer) in een grote beslagkom staat te roeren en schreeuwt hoe hij zesentwintig keer linksom en even zoveel slagen rechtsom kloppen de beste methode vindt voor het maken van de vla-achtige smurrie die als basis zal dienen voor de omgekeerde chocoladetruffel-ananas-pinda-taart.
 Ik trek de afstandsbediening onder me vandaan. Mijn plakkerige Marsvinger zuigt zich vast aan het geluidsknopje als ik het volume wil terugdringen naar een frequentie die geschikt is voor mensenoren. Met een smakgeluid komt mijn vinger los en ik veeg hem af aan het vloerkleed, lik over de afstandsbediening en vraag me af of je die taart dan ook met Marsen zou kunnen maken.

Rudolf stopt met kloppen, lacht guitig en laat het beslag zien aan de kijkers. Tja, beslag. Het valt me vooral op hoe onverstoorbaar en kalm hij is en vooral ook zo schoon en slank. Hoe kan hij dat? Ik kan niet eens een Mars eten zonder dat ergens aan te smeren en een kilo per reep aan te komen. Misschien is daar nou dat wikkel voor en moet je een mars niet uit het knuisje eten of meer dan zes per dag. Het zou goed zijn als ik dat ergens noteer.

Keep. Daar ga ik het inzetten. Als ik verdomme zou weten waar mijn telefoon is. Ik kan hem ook niet bellen, want ik heb maar ÉÉN telefoon. Shitfuck!

Mijnen wereld, deez beginnen uit elkander te donderen…

Minstens twee dagen zit ik alweer alleen (oh wacht, ik ben alleen, er is verdomme geen andere hoedanigheid dan dat ik hier alleen ben, maar toch, dat was niet altijd zo, ergens weet ik dat zeker) in huis terwijl aan de overkant mijn potentiële moordenaar haar kans ligt of hangt af te wachten, klauwen genageld aan de plafondlamp als een vleermuis ondersteboven bungelend c.q. liggend onder haar bed als een lijk zonder fatsoenlijke kist. Denkt ze ook aan ons weerzien?

De hoogblonde chef flikkert een taartbodem in de tv-oven en trekt er tegelijk een gare uit. Goeie truc. Argg, kramp in mijn maag. Honger. De roze koeken zijn op, de Marsen bijna. En dan staat Rudolfus de afgelopen dagen ook nog de godganse dag taarten te bakken. Eerst maakte hij nog wel eens iets goors, zoals groentenovenschotel. Maar nu, alleen taarten, alsof de hele wereld totaal normaal is. En dat terwijl de televisie expres op 24kitchen staat als hij aangaat…

 …OMDAT IK DAAR ZO LEKKER RUSTIG VAN WORDT!

Tijdens deze meltdown kwam er weer zo’n herinnering naar boven uit het voorgeborchte en verscheen Ultra HD op mijn netvlies: We zitten op de bank en jij kijkt me serieus aan. ‘Dit kan zo niet langer,’ zeg je. Ik houd daarvan zo’n opmerking die uit het niets komt, zo’n zin die blijft hangen in de lucht tussen ons in. Geen idee waar je het over hebt, maar ik ben zó benieuwd wat er gaat komen. ‘Dit is de meest sympathieke zender op TV,’ zeg je en Rudolf verschijnt in beeld en laat drie gevulde koeken een kunstje doen. Inderdaad, denk ik, hij is de Cesar Milan van het gebak. ‘Dat wordt onze default,’ en je lacht opgelucht, ‘zodat we niet meer per ongeluk corona-gerelateerd-nieuws zien als we de TV aanzetten.’ Ik vond het geniaal en het hielp.


Waar ben je?